Het grove gezicht van een mythische held Vergeet de Robin Hood uit de legendes. De man was een banale struikrover. En nu is hij moe en wil hij het liefst sterven. The Death of Robin Hood is een film die verrast, op meer dan één manier. “De verhalen zijn leugens
Het vieren van en strijden voor de queer gemeenschap Frances is zestien, queer, en klaar om hun geaardheid openlijk met gelijkgestemden te delen. Bij grootvader Jimpa in Amsterdam wonen lijkt hun een pak aantrekkelijker dan een klein dorp in Australië. Maar is het wel de beste keuze om bij hem
WIE HUIST ER IN MIJN VEL? Voor sommigen een droom, voor anderen een angst die werkelijkheid wordt: ontwaken en jezelf niet meer zijn. Wat vang je aan met die nieuwe realiteit? Er zijn vragen waar we niet omheen zouden kunnen indien we er niet van nature van verlost waren, schrijft
Ik kan God toch niet onderbreken? Voor een praatfilm in Scandinavische stijl moet je deze maand in de VS zijn. In Peter Hujar’s Day vertelt Peter Hujar – ja - wat hij de dag voordien deed. Het resultaat kijkt verrassend vlot weg en voelt als een liveverslag uit het New York
Vlees, vloeistoffen en verlangen Ok, ik zeg het gewoon: dit is de film van het jaar. Heb je de uberproblematische B-filmklassieker Sleepaway Camp gezien? Nee? Friday the 13th met de gemaskerde en tergend trage engerd Jason Voorhees? Een van de tientallen - of honderden - tienerslashers waarin jonge meisjes al schreeuwend
Als je één ding moet weten over het werk van Jane Schoenbrun dan is het dit: het gaat steeds over hoe fictie, en dan vooral horror, onze identiteit vormgeeft. Horror kan je namelijk niet alleen de stuipen op het lijf jagen, maar ook anders over jezelf doen nadenken. De release
Vergeet Jurassic World, The End of Oak Street doet het anders Een dinosaurus die door het vuilnis van een doorsnee Amerikaanse voortuin wroet: dat beeld stond aan de basis van dit hele project en typeert meteen wat deze film wél goed doet en waar hij tegelijk in blijft steken. The
“Het leven is gemakkelijker als je kunt lachen” In de film Hen laat de Hongaarse regisseur György Pálfi ons anderhalf uur meelopen in de pootsporen van een kip. Veel uitzonderlijke dingen doet ze niet, en toch leef je helemaal met haar mee. Een lach, een traan, veel gekakel, en nu
Op zomerkamp na kanker De 17-jarige Ivy ziet een zomerkamp voor jongeren die kanker hebben gehad vooral als een plek voor ‘freaks’. Maar tussen lotgenoten ontdekt ze opnieuw de kracht van verbondenheid. In Sunny Dancer maken we kennis met Ivy (Bella Ramsey, vooral bekend van reeksen als The Last
Hét Belgische filmmagazine
Door de ogen van een kip Eet je graag een spiegeleitje of een omelet? Nadat je Hen hebt gezien, ga je daar anders over denken. En dat is maar één van de effecten van deze opmerkelijke film. Vanaf de eerste paar scènes in Hen windt de Hongaarse regisseur György Pálfi
GEEN WOORDEN MAAR DADEN “Show, don’t tell” luidt het devies dat vertellers in het algemeen en filmmakers in het bijzonder zich voor ogen moeten houden. In zijn zo goed als woordeloze noir-thriller Motor City trekt regisseur Potsy Ponciroli dat inzicht tot het extreme door. Detroit, 1977. Het verhaal
Naar aanleiding van de release van The End of Oak Street stellen we de prangende vraag: waar zijn alle dino’s op het grote scherm gebleven? Laten we eerlijk zijn: Jurassic Park is de eerste film die in je opkomt als het gaat om cinema en dinosauriërs. De speelfilm van
Jacques Demy was naast de man van Agnès Varda een bevlogen filmmaker die bekendstond om zijn musicals, waarvan Les Parapluies de Cherbourg (1964) vaak als hoogtepunt wordt gezien. Demy zelf beschreef die als “un film-en-chanté". De betekenis daarvan is dubbel: alle dialogen zijn gezongen – en het effect
Het fileermes op de relatie gezet Duitse cineast Frédéric Hambalek gebruikt in Was Marielle Weiss een bovennatuurlijk gegeven om een aardse vraag te onderzoeken: hoeveel eerlijkheid kan een relatie verdragen? Het uitgangspunt boeit, de twee hoofdrollen zijn juist gecast en de film durft af en toe ongemakkelijk uit de hoek
Een bolletje vanille in een zee van bloed Zodra de bel van de ijscoman klinkt, is niemand nog veilig. Zijn ijsjes veranderen kinderen in nietsontziende moordenaars die met grimmig plezier jacht maken op alle volwassenen in het dorp. Eli Roth is één van de weinige regisseurs die vandaag nog films
Een Iraanse moeder in het nauw Saeed Roustaee vertelt in dit Iraanse drama het verhaal van Mahnaz, een alleenstaande moeder die moet vechten voor gerechtigheid. Woman and Child vormt het slotstuk van een trilogie die Saeed Roustaee maakte over Iraanse vrouwen, waarvan het vermaarde Leila’s Brothers (2022) het vorige
Juli was een maand waarin Christopher Nolan ongezien veel mensen naar de cinema’s trok en augustus zal dat hopelijk blijven doen. Er staan in ieder geval genoeg veelbelovende titels op het programma daarvoor. Van cultsensatie ‘Teenage Sex and Death at Camp Miasma’ tot een comedy met een kip in
BRAND NEW DAY, ZELFDE FORMULE Na het multiverse-spektakel van No Way Home staat Peter Parker er helemaal alleen voor. Zonder zijn vrienden en zonder hulp van de Avengers moet hij opnieuw ontdekken wat het betekent om Spider-Man te zijn. Spider-Man: Brand New Day is het vervolg op
Blijven afslaan op een onverlichte loopbaan Veelfilmer Steven Soderbergh bezondigt zich met The Christophers aan een zoveelste zijsprongetje: een matig crimedrama over een vervalsing in de wereld van de schilderkunst. Naar de bestaansreden van de film blijft het raden. De vele exploten van Amerikaanse cineast Steven Soderbergh (Traffic, Ocean’s
Verdorven rozen met een gouden strik errond Neem een wannabe-muzikante dochter, een blinde vader, een zoon die geobsedeerd is door zelf verzonnen spreekwoorden en een moeder met héél witte tanden. Denk daarbij een Spaanse villa en elektronische muziek, en wat rozenstruiken die gesnoeid moeten worden. Dit is Rosebush Pruning.
Er zijn weinig filmproducties zo megalomaan als Jacques Tati’s PlayTime (1967). De filmmaker besloot om in het zuidoosten van Parijs zijn eigen modernistische stad te bouwen – die al snel Tativille gedoopt werd. Tativille kostte een fortuin, bezat de oppervlakte van 2.5 voetbalvelden en er werd 50.000 kubieke
